زندگی کوتاهتر از آن است که بتوان آنچه گذشته را مرور کرد، گذری بر خاطرات، آنچه بد بوده را به یادم می آورد.

شاید بهترین زمان زیستن همان چند فصل نوزادی و  خردسالی است که چیزی از آن در حافظه ها نیست.

پس از آن دعوا بر سر اینکه چه کسی می تواند بیشتر جان دیگری را بگیرد، زندگی من و ما را تباه ساخت و سال ها پس از آن، کاستی ها را به همان زمان ارجاع می دادند.

خواسته و ناخواسته دامپزشکی خواندم تا انسان ها را فراموش و هم‌صحبت حیوانات شویم؛ دیری نگذشت که فهمیدم در این سرای کهن، حیوان آن است که خورده می‌شود و انسان آن که می‌خورد.

به خود که آمدم، افق پیش رو را پشت سر یافتم و آینده چندان دور نبود، هر شب که خوابیدم و برخاستم، در آینده ی گذشته‌ام بودم؛ به همان تاریکی که انتظارش را داشتم.

عاشقی که از مُد افتاد، دنبال درآمد گشتم؛ در حال حاضر نه عشق دارم نه پول.